Yazmak istediğim güzel bir konu yok .
Ben baharı,şu açan mis kokulu rengarenk çiçekleri ,pır pır etrafımda dolaşan narin kelebekleri,ağaçların etrafına yaydığı muazzam mis kokularını,yılın ilk koşuşturan karıncalarını,artık sesini duymaya başladığım yusufçuk kuşlarını,tenimde hissettiğim hafif bahar rüzgarını,içimde filizlenen umut ışıklarını , içimde hissetiğim kıpırtıları yazmak istiyordum.
Ama insanlık adına dünkü yaşadıklarım beni öyle derin düşüncelere götürdü ki...Bu güzellikleri kimin için yarattı Rabbim diyesim geldi.
Dün bütün gün insanları, bakışlarını,hal ve davranışlarını izledim ve hayretler içinde kaldım.Ne olmuş bu insanlara....bu insanlığa...
Kimisinin yüzünde mutsuzum haykırışları bas bas bağırıyor.Hiç kimse kimseyle selamlaşmıyor ,konuşmuyor
çünkü kimse kimsenin yüzüne bakmıyor.Bakmıyor derken takmıyor diyeyim yani edepten değil.
Kimisi bir açık peşinde koşar olmuş. Kim hata yapacakta üstüne haykıracağım diye tetikte bekliyor.Hele de o gencecik kızlarımız...Eskiden edepten başını kaldırmayan gençlerimiz büyük küçük demeden herkese tepeden bakar olmuşlar...
Anlayışsızlık bir hastalık gibi bütün hücrelerine işlemiş görünüyor.Özgürüm anlayışsızım her an kavga ederim modundalar..
Ağızlarında bir küfür,gözlerinde garip bakışlar kimseyi takmayan saygısız tavırlar...
Bunun gibi birçok hiç hoşa gitmeyen davranışlar beni, ruhumu çok kırdı incitti.İnsanlığa dair gelecekle olan bütün umutlarımı yıktı geçti.Umutlarımı kör bir kuyuya attı.
İnsanlık adına insanlığım adına çok üzüldüm.Biz ne zaman unuttuk insanlığımızı ne zaman bencilliğimizin esiri oldukta haberimiz olmadı.
Bilmiyorum insanlığımızı hiç bu kadar kötü görmemiştim.
Dostlarım siz ne dersiniz nereye gidiyor bu insanlık????????
