ÇOCUKLARIMIZLA
İMTİHAN EDİLİYORUZ
“Bilin ki mallarınız ve çoluk çocuğunuz birer deneme aracıdır. Allah
katında ise büyük bir mükâfat vardır.” (Enfâl, 8/28)
Dinimiz İslam şu beş değerin korunmasına büyük önem vermiş, bu maksatlaKur’an’da ve Sünnet’te birçok hüküm, tâlimat ve tavsiyeye yer verilmiştir. Bu değerler
hayat, din, mal, nesil ve akıldır. Mal ve nesil bir yandan korunması dinin hedefleri
arasına girmiş değerlerdir, diğer yandan da müminler için imtihan araçlarıdır;
müminler bu iki değerli varlıkla ilgili ödev ve sorumlulukları, bunlarla olan ilişkilerinin
kulluklarına müspet veya menfi etkisi bakımlarından sınanacaklar ve sonunda
bu nimetlerin hesabını vereceklerdir. Mal ve servetle ilgili âyetlerde bunların “dünya
hayatının süsü” (Kehf, 18/46) olduğu bildirilmiş, “müminleri, mal ve çocuklarının
Allah’ı anmaktan alıkoymaması istenmiş” (Münâfikûn, 63/9), “eşlerin ve çocukların
bir kısmının insana düşman olabileceği” gerçeği hatırlatılmış, bunun da bir imtihan
aracı olduğu tekrarlanmıştır (Tegâbûn, 64/14-15).
Bu itibarla müminler Allah sevgisi ile servet ve evlât sevgisi arasında gerekli dengeyi
kurmak, bunlara yönelik istek ve menfaatler ile Allah’ın emirleri çatıştığında
O’na itaat etmek durumundadırlar. İnsanın servet ve evlâda düşkünlüğü bazen ilâhî
emirlere uyma konusunda onu zor duruma düşürebilir ama her şeye rağmen Allah’a
itaatte sebat edenler imtihanı kazanmış olacaklardır.
Ayet-i kerimede de görüleceği üzere kişinin sahip olduğu bütün maddî mânevî
imkânlar ve bunlara duyulan bağlılık hissi, onun sınanması için var edilmiştir. Dünya
hayatı, acı–tatlı birçok yönüyle, bizim ebedî âleme geçişimizi sağlayan bir köp-
rüdür. Aynı zamanda bu hayat, birçok imtihanlarla doludur. İmtihan unsurlarından
birisi sayılan çocukların ise, hayatımızda ayrı bir yeri vardır.
Çocuklar, göz aydınlığımız, sevincimiz, ümidimiz olup yaratıcımızın bizlere eşsiz
bir armağanıdır. Onlar, dünya hayatının süsü, neşesi, yarınlarımızın mimarı ve
imtihanımızdır.
Çocuklar, anne için bir imtihandır ki bu imtihan, hamilelik döneminin ilk günlerinden
itibaren başlar. Hemen her anne, kendi ruh dünyasında çocuğun aldığı
havada bile kendi hissesinin olduğu kanaatini taşır. Çünkü yediği bir lokma, içtiği
bir yudum su ikisinin de gıdası olur. Sonraki dönemlerde onu, bazen sırtında, bazen
kucağında çoğunlukla yine anne taşır. Uykusuz kalır onun için. Her an, çocuğumun
başına bir tehlike gelir, diye bin bir türlü endişe içinde yaşar.
Çocuk, Allah’ın bizlere vermiş olduğu bir emanettir. Şayet ona iyi bakar, terbiyesini
iyi verir ve başkalarına faydalı olacak bir insan olarak yetiştirirsek; imtihanı
kazanmış oluruz. Çünkü çocuk bugünün küçüğü, yarının büyüğüdür. Çocuk bir
milletin geleceğidir. Çocuk yarınların teminatıdır, güvencesidir. Annelerin, babaların
gelecekleri iyi ve faydalı çocuk yetiştirmeleri ile teminat altına alınır.
Ayrıca yüce dinimiz İslam, çocuklar hakkında anne–babaya güzel bir isim koyma,
iyi bir eğitim verme ve vakti geldiğinde onun evlenmesine önderlik etme gibi
önemli vazifeler yükler. Bu vazifelerin çok iyi idrak edilmesi gerekir. Çünkü bu vazifeler,
bütün bir hayatı kuşatır. Onun için hekimlerin beşikteki çocuğa gıda takvimi
uyguladıkları gibi, ana ve baba da çocuklarının yaş ve idrak seviyelerine göre hayat
boyu eğitimlerine dikkat etmelidir.
Ayrıca çocuk, daima kendine ideal bir model edinme ihtiyacını hisseder. İşte
ana–baba çocuğun model olarak seçtiği insanlardır. Zaten ileri yaşlarda kendi ailesinde
aradığı ideal modeli bulamayan çocuk, dışa yönelir ki bu da ruh dünyasında
çatışmalara sebep olur. Aradığı ideal modeli ailesinde bulan çocuk ise mutlu ve
huzurlu bir hayat yaşar.
Sözlerimizi başka bir âyet meali ile bitirelim:
“Ey iman edenler! Eşlerinizden ve çocuklarınızdan size düşman olabilecekler vardır.
Onlardan sakının. Ama affeder, hoş görüp vazgeçer ve bağışlarsanız şüphe yok ki Allah çok
bağışlayandır, çok merhamet edendir.” (Teğabûn, 64/14-15)
Demek ki mal ve evlat Allah yolunda değerlendirilebilirse, insan onlar vasıtasıyla
hem dünyasını hem de âhiretini mamur edebilir.
.JPG)
.jpg)
.jpg)